Living

Living

Female

 

«Prev 1 2 3

Loading...


Les Dames Anonymes

Voor het leven | De meisjes van Les Dames Anonymes

Ze vonden elkaar in 1941 op de meisjesclub, tijdens de ontgroening. Een stel eigenwijze jongedames die de bestaande clubjes te saai vonden en daarom hun eigen dispuut oprichtten, Les Dames Anonymes. Krap twee jaar duurde hun studietijd, toen sloot de universiteit vanwege de oorlog haar deuren. Van studeren is daarna nooit meer wat gekomen, maar de vriendschap bleef.

Tekst: Bea Ros | Fotografie: Erik van ’t Hullenaar

Muis van Ditzhuyzen en Finette den Tex zijn de oudsten van de club. "88 jaar", melde Vanna Weebers.
Hoho, protesteert Muis. "87. Maak het nou niet enger dan het is."
Samen met vijf andere tachtigplussers zijn ze nog steeds Les Dames Anonymes.
Van de elf oor­spronkelijke dispuutsleden is een­tje jong gestorven, een ander verdween uit zicht en een derde ging in het klooster. De overgebleven acht vormen al bijna zestig jaar een vriendinnenclub. Zij het dat jaarlijkse reünies er niet meer in zitten.

Vanna: "De een is krakke­mikkig en de ander wil niet meer in een vreemd bed slapen."
Finette: "En sommigen hebben zoals ik een zieke man om te ver­zorgen."
Muis: "De laatste keer dat we met zijn allen in een hotelletje gezeten hebben, is alweer een paar jaar ge­leden. Toen kon Ems de trap al nauwelijks meer op en af."

Het was dan ook heel bijzonder dat ze eind augustus even weer allemaal bij elkaar waren, tijdens het feest dat Vanna ter ere van haar 85ste verjaardag gaf op landgoed Warnsborn bij Arnhem Hebben ze ook weer Samen gezongen, de liedjes uit hun Groenentoneel.
Hun eigen clublied klonk toen niet, maar een paar maanden later, in Vanna's woonkamer, schiet dat Muis opeens weer te binnen. Al zingend op de melodie van 'Jingle Bells' rollen de woorden haar ge­heugen uit:
"1941 eind van het jaar
Plots een nieuw dispuut
Opgericht door eerstejaars
Dat was hun dispuut
Met een naam, zonder naam
Les Dames Anonymes
Streven wij naar deze leus
Altijd unaniem."
Muis: "ledereen verwachtte van ons dat we bij Fiera zouden gaan. Maar wij waren eigenwijs "
Vanna: "Ik herinnner me flauwtjes dat ik op zicht moest komen bij Fiera. Zaten al die meisjes dar sokken te breien voor een goed doel. Dat vond ik zo tuttig!"
Muis: "Het was een hele eer als je gevraagd werd."
Vanna: "Ik werd niet gevraagd. Dat vond ik heel vervelend. Maar met ons eigen dispuut werd dat dus op­gelost."
Muis: "De disputen waar al onze Familie al zat, daar hadden we geen zin in. We wilden niet betutteld worden':
Iets soortgelijks schreef Ems Rots in haar dagboek over haar studen­tentijd: 'Mijn oordeel was, wanneer ik in de Chatelaine ging, ik veel te afhankelijk was van de drie oudere­jaars. Fiera heeft nog negen Jeden, waarvan vele oudere.'
Samen met nog drie andere eerstejaarsstuden­tes richtten ze op maandag 24 november 1941 hun eigen dispuut op, Les Damen Anonymes.
Op vrij­dag 12 december hielden ze hun eerste receptie, met soep en koekjes.
Uit het dagboek van Ems: 'Fiera kwam op bezoek bij ons - kregen allerlei babybenodigdheden. lk kreeg een bijtring. In totaal kwamen er 51 mensen.’
Vanna herinnert zich van die gele­genheid vooral veel belangstelling en aandacht van mannelijke studenten.
Muis proestend: "Wij zijn de bete­re meisjesstudent."
Vanna legt uit: "Dat komt uit uns Groenentoneel." Zingt mee: "Onze held dat is een vent, maar nooit een prulstudent."
Muis: " Het is wel geestig, we zijn geen van allen met een 'prulstudent' getrouwd."
Ze studeerden Nederlands, theolo­gie, geschiedenis en kunstgeschie­denis. Enigszins besmuikt zegt Muis: "Ondanks de oorlog hebben we een heel lenke tijd gehad in Nijmegen."
Wat ze dan deden? Tja, dat weten ze eigenlijk niet zo precies meer. Finette: "We deden niet zo gek veel, want er mocht niets. Je moest 's avonds om twaalf uur binnen zijn, de societeit was vanwege de oorlog al gesloten en er werden geen feesten gegeven. En toch hadden we het heel leuk samen. Er was niets, dus vriendschappen waren heel belangrijk. We hadden veel plezier met niks. Het was alle­maal heel knusserig:
Vanna: "In de winter Van '41/’42 was de Waal bevroren, je kon zo naar Lent lopen. Dat soort dingen deden we."
Muis: "We zagen ook regelmalig in Germania, dat was toen een cafe aan het Keizer Karelplein."
Vanna: "We waren veel met eten bezig. Niet omdat we honger hadden, maar omdat veel eten op de bon was."
Finette: "Muis en ik gingen dan naar Germania en vroegen of de pudding ook op de bon was. Nee, dat was niet zo. Dus gingen we daar pudding eten."
Muis: "Een van ons wist een winkeltje en daar kon je zonder bon koek krijgen. Daar stonden de mensen in rijen voor de deur. Ik zie Finette en mij nog staan in die rij, we zongen liederen van Schubert, daar waren we dol op." Finette: "Ik liet een stuk koek vallen. Een hond die voorbij kwam, snuffelde eraan en liet de koek liggen. Nou, dan weet je wel hoe die koeken smaakten. Maar je at ze, omdat ze zonder bon waren."
En drank dan? Nee, daar staakt de herinnering. "Misschien dronken we wel eens een glaasje wijn, maar we kochten het nooit zelf."
Muis: "Het was heel eenvoudig allemaal. Niet te vergelijken met hoe de studenten nu leven."
Ze woonden wel op kamers, maar ook dat is niet te vergelijken met hoe studenten tegenwoordig wonen. Het huis met hospita leek eerder op een pension. Zo woonden Finette, Muis, Nietie en een zusje van Nietie bijvoorbeeld aan de An­nastraat, nummer 57 bij mevrouw Hagen. "Mevrouw deed alles voor ons, ze verzorgde het ontbijt en serveerde complete maaltijden. Daarvoor was er beneden een speciale eetkamer. Verder had ieder een eigen kamer"
Tja en de studie, waarvoor ze dan roch ooit naar Nijmegen gekomen waren, die schoot er een beetje bij in. Ze herinneren zich de colleges bij Brom en Van Ginniken. Maar voor ze goed en wel op stoom ge­komen waren, sloot de universiteit voorjaar 1943 zelf haar poorten, als protest tegen de loyaliteitsverklaring met Duitsland die studenten zouden moeten tekenen.
Slechts een van hen, Tanja, pikte na de oorlog de studie weer op, in Amsterdam.
Muis: "Doorstuderen zat er niet in. De meesten van ons hadden inmiddels een gezin:
Vanna: "Je stortte je in een totaal ander leven."
Finette: "Heel typisch. We hadden zo'n korte studieperiode en zo'n lange vriendschap."
Vanna: "Toen we allemaal kleine kinderen hadden, stond de club op een laag pitje. Maar later hielden we ieder jaar een reunie. Soms gin­gen we een heel weekend weg."
"Een van ons had een huis in Frankrijk, daar hebben we ook nog gelogeerd. Onze bijeenkomsten hadden eigenlijk niets meer met de studie te maken"
Vanna: "We praatten over de kinde ren en later kleinkinderen. Iedereen zat in dezelfde levensfase en maakt dezelfde dingen mee." Muis: "Als we elkaar na een jaar weer zagen, kletsten weer direct weer op los. Nu heeft de een deze kwaal, de andere die."
Vanna strijdlustig: We zijn wel oud, maar nog geen oude besjes."

Radbaud Magazine 18 - december 2008

Zittend van links:/--/Staand van links:
Ems van Hövell tot Westerflier-Roes,/--/Josje Koch-van Dijk,
Muis van Ditzhuyzen-Huygen,/--/Tonja van Haaren-Diepen,
Finette den Tex-Lips,/--/Vanna Weebers-Lips
Nietie van Wagenberg-Aghina./--/Carla Hiltermann-Kortenhorst.


Owner/SourceHAM Weebers
Date2008
File namedamesanonymes.jpg
File Size38.97k
Dimensions605 x 417
Linked toLiving; Living; Living; Living; Living; Living; Emma Aline Ilonca Maria Roes; Josephine van Dijk

«Prev 1 2 3




Home Page |  What's New |  Most Wanted |  Surnames |  Photos |  Histories |  Documents |  Cemeteries |  Places |  Dates |  Reports |  Sources