Notes


Tree:  

Matches 169,201 to 169,250 of 173,030

      «Prev «1 ... 3381 3382 3383 3384 3385 3386 3387 3388 3389 ... 3461» Next»

 #   Notes   Linked to 
169201 was US Senator for Rhode Island from 1917-1929 and married twice, the second time the widow of George Washington Vanderbilt, who was a Stuyvesant by descent. Gerry, Peter Goelet (I364062)
 
169202 Was van ca. 1770-1795 burgemeester van Deventer. Troulja, Johan Diederik (I169710)
 
169203 was van huis uit vaag remonstrants en een Nederlands dichter en schrijver en uiteindelijk monnik . Onder invloed van de katholieke Franse schrijver Léon Bloy ging hij in 1911 over tot de Rooms-katholieke Kerk en oefende hij een grote invloed uit op de generatie van jonge katholieke Nederlandse schrijvers in het interbellum zoals Jan Engelman , Anton van Duinkerken , Albert Kuyle , Albert Helman e.a.
Hij was van 1921 - 1924 redacteur van De Nieuwe Eeuw. In 1924 werd hij hoofdredacteur van Opgang. Hij heeft een grote hand gehad in de oprichting van de literaire tijdschriften Roeping en De Gemeenschap .
In 1913 start een reeks gepubliceerde Dagboeken, waarin hij zijn levensverhaal nauwgezet heeft neergeschreven. Na de dood van Bloy en hun eigen jongste zoontje Janneke-Frans in 1917 vestigen Pieter en zijn vrouw Christine Verbrugge zich in Oosterhout , waar hun verbindingen met de abdijen van Benedictijnen en Benedictinessen later een belangrijke rol gaan spelen. In 1929 werd hij directeur van een uitgeverij en vestigde hij zich in Parijs. Na de dood van hun oudste zoon, de Benedictijn pater Pierre O.S.B., besluiten Pieter en zijn vrouw in 1933 beiden in het klooster te treden, maar ze kwamen in 1936 op dit besluit terug.
Na een periode in Parijs vestigen ze zich in 1939 weer in Nederland. Na de dood van zijn vrouw in 1953 trad Pieter van der Meer de Walcheren opnieuw als monnik in de Sint-Paulusabdij van Oosterhout, waar hij in 1956 tot priester werd gewijd. In 1970 stierf hij. Zijn biograaf Albert Helman typeerde hem als ´een pelgrim naar het Absolute´. Zijn laatste jaren - in de tachtig inmiddels - werden gekenmerkt door een hang naar een kloosterleven in moderne stijl, zoals hij ook in zijn vroege jeugd een revolutionair was geweest; zijn jongste dochter Annemarie, benedictines maar buiten het klooster levend, was met hem daarin een van geest en nog radicaler. 
van der Meer de Walcheren, Jhr. Petrus Balthazar Albertus (I660789)
 
169204 Was van Marcq in Frankryk afkomstig. Romanoff, Tsaar Mikhail Fodorowitsj (I10740)
 
169205 Was van Marcq in Frankryk afkomstig. le Fèbre, Marie (I1377387)
 
169206 Was van Milligen in Nederland afkomstig. Kom voo 1668 in die Kaap aan saam met sy vrou en drie kinders. Verwey, Gysbert (I1369816)
 
169207 Was vanaf "Hoekoe" in die distrik Ladysmith, Kaap - dieselfde plaas waar Langenhoven gebore is. de Crato, Manoel (I10327)
 
169208 Was vanaf "Hoekoe" in die distrik Ladysmith, Kaap - dieselfde plaas waar Langenhoven gebore is. Kok, Willem Johannes (I1376974)
 
169209 was vanaf 9 januari 1624 Secretaris van de Raad van State Huygens, Maurits (I271305)
 
169210 was vanuit de Savoye naar de Nederlanden gekomen om daar Margareta van Oostenrijk, de toenmalige landvoogdes der Nederlanden, bij te staan als secretaris en schatmeester.
baron van Pottes, heer van Tholouze 
van Marnix, Jean (I439736)
 
169211 was vanuit Uerdingen bij Krefeld naar Schiedam getrokken, waar hij een bakkerszaak had opgericht Welter, Johannes Petrus (I651796)
 
169212 Was vermoedelik 'n grootwildjagter.

Boer Commander. Born in the Kalahari Desert during the Thirstland Trek, Bouwer grew up in Angola and was educated in Portuguese at Mossamedes. Here he acquired a wide knowledge of African languages. On moving to Pretoria, he became interpreter to the Law Courts. He fought in the campaign against Malaboch, and then joined the Transvaal post office as a telegraphist. During the Jameson Raid he carried important messages as a dispatch rider.

With the Ermelo commando he took part in the Boer invasion of Natal during the South African War, attaining the rank of Veg-Generaal (Fighting General). Under General Smuts General Bouwer fought in the invasion of the Cape, and helped negotiate the Peace of Vereeniging.

Bouwer was according to the Boer Army List of British intelligence, the enemy:

"Well built; broad shoulders; 6 ft; 33 years; coarse face; red complexion; dark hair, fair moustache, beard French cut; dark eyes. Wearing dark coat and vest, khaki cord trousers turned into old puttee-leggings. Regimental boots, which he said he obtained from the 17th Lancers at Tarkastad. Regimental felt hat turned up at right side and fastened with 2 stars. Carries field glasses, case marked 17L and a 17th Lancer carbine (slung) and regulation Lee-Metford in hand. Could easily be taken for an English officer. Speaks English fluently; coarse, savage expression. Well liked and kind, but strict as to behaviour of his men. A great man for flogging. Does not believe in shooting Natives unless they are armed. Has been wounded in the arm and leg. Single. Came into Cape Colony with Smuts in September 1901 with 70 men. Commando now consists of 58 Transvalers, two Russians, two Irish, two Hungarians, 20 rebels and 25 of Cpl. Smith’s scouts – all armed – and also 100 unarmed rebels. The Russians and Hungarians reached the commando through German territory(?). There is a helio in the commando worked by one Higgs and three dispatch riders under David Malan."*

Bouwers and the commando laid down arms on June 19, 1902.

He became a prospector, and was among the discoverers of the Rooiberg tin mines in the northern Transvaal. In 1907 he was appointed an inspector in the Transvaal Police. After the establishment of the Union Defence Force in 1912, he served as Staff Officer in Graaf-Reinet until he retired because of ill-health in 1916. In his later years he was a member of the Board of Film Censors. He died in Cape Town.

============

With the capture of Lotter's commando it was hoped that there would be a lessening of Boer activity south of Graaff-Reinet but, in October 1901, Cmdt B. Bouwer had left Gen J C Smuts's commando forceand moved towards Graaff-Reinet. On 6 October 1901 he clashed at Springvale with the DDF capturing 20 and chasing the rest back into Somerset East. Bouwer then moved off towards Pearston. After a number of small skirmishes he found refuge and rested his horses in the Camdeboo Mountains.

From November 1901 onwards the main commando activity was concentrated in the north west Cape under Generals Smuts, Malan and Manie Maritz with the Cape Midlands area around Graaff-Reinet relatively quiet, although on 15 December 1901 Kritzinger once more crossed the Orange River and returned to the Cape. The very next day, however, he was wounded and captured at Hanover Road. In mid- December Cmdt Louis Wessels, who had taken over from Kritzinger, moved from Richmond to the Koude- veld and Camdeboo Mountains. While there, Wessels and 20 men entered Murraysburg where the inhabi- tants welcomed them with open arms. In the new year Wessels returned to Murraysburg for fresh supplies, plundering the store of one Cohen but was soon pursued by Col H A Smith-Dorrien's column.

Wessels got away and moved in the direction of Bethesda Road where his men burnt down the station building and then on towards Cradock clashing with the column of Col C Warren. At the beginning of February 1902 this commando was successful in capturing a supply train on the Middelburg-Cradock line. Wessels now travelled southwards and then turned eastwards towards Bethesda again. Soon after they were in another skirmish near Richmond before proceeding further on to Victoria West. Cmdt Bouwer was meanwhile forced out of the Camdeboo by Scobell and he moved southwards, eventually meeting up with Cmdt Schalk Pypers who was in command of the remnants of Scheepers commando.

From the Victorian Web, we get this account of Bouwer's participation in the Jameson trial:

Presently the name of Barend Daniel Bouwer was called and the young man rose and walked to the witness stand. Another man, rather untidy and much embarassed, took his place in a vacant space betweenthe witness stand and the counsel. This proved to be the interpreter and the whole of Mr. Bouwer's testimony was given in Dutch and was translated by this interpreter. When chatting with me his English seemed so perfect, both in accent and in fluency, that I could not have supposed he was other than an educated Englishman. The young Boer's manner was modest and pleasing; there was nothing to indicate that rudeness and coarseness which certain chroniclers have attributed to his race; his bearing was that of an intelligent and well-bred man. He spoke in tones so low that it was almost impossible to hear him, and, although [-232-] his speech was perfectly unintelligible, the Attorney-General felt impelled at last to ask him "if he could not speak louder".
The Dutch vernacular, from the lips of the interpreter, was very harsh and guttural and much interspersed with English. When he asked the witness if he went east or west he said:
"Oost or west?"
Bouwer testified that he was a clerk in the office of General Joubert, Commander-in-chief of the forces of the South African Republic. He knew Sir Jacobus de Wet, the British representative at Pretoria. On December 31st, he had received orders to look up two Africanders to take a dispatch to Dr. Jameson; he was asked to define the term "Africander."
"It is a Dutch resident who is entitled to vote," he replied, in his native tongue, which was put into English by the interpreter. He found one, he said, but could not find two.
"What!" exclaimed Sir Edward Clarke with the suavest irony, "You could not find two?"
Bouwer colored with embarrassment at the laughter which this occasioned among the friends of the Chartered Company, and in which the Judge and the Duke of Abercorn and a few of the defendants also joined. Presently Bouwer resumed his story and said that he was ordered to go to Sir Jacobus de Wet and was informed that he was the man to carry a letter which was given him. He was told to place it in Dr. Jameson's hands and although the British representative did not know where Jameson was, Bouwer was told to ride in the direction of Rustenburg; nothing was said about Krugersdorp. Bouwer was accordingly given the letter and shortly after noon accompanied by the one Africander who had been detailed to accompany him, rode in the direction of Rustenburg as he [-233-] was ordered. He was asked where he came up with Jameson's forces and, through the medium of the treble- voiced interpreter, replied:
"Close to the spot called Van Nit Hooriswinkle Spruit, or Van Nit Hooriswinkel."
"You had best get that right," said the Attorney-General, and not unreasonably, addressing the clerk of the court; "Have you got it, Mr. Cavendish?"
Mr. Cavendish, who sat at his desk behind the rail which separated the officials of the court from the audience, wrote rapidly for a moment, then critically inspected his work, after which, with something of an air of relief, he replied in the affirmative. This caused another laugh at which the witness and the interpreter smiled deprecatingly. The humor of the incident, failed, as usual, to amuse Dr. Jameson.
Van Nit Hooriswinkle Spruit, Bouwer explained, after Mr. Cavendish had finished dotting his "i's" and crossing his "t's," was eighteen miles northwest from Krugersdorp. When he reached the columnthey had halted; he, the witness, was unarmed and dressed in civilian's clothes. He asked a sentry where Dr. Jameson was and was told that he was in camp. He was allowed to proceed and met an officerwhom he could not identify among the defendants, who asked his name, and was then taken to Dr. Jameson's house.
"Is that gentleman sitting at the end of the row Dr. Jameson?" asked the Attorney-General.
Bouwer leaned forward an instant, looked down at Dr. Jameson, who turned his face toward the witness that he might be more readily identified.
Then Bouwer replied: "Yes."
"What did you say to him?" he was asked.
"I said," replied Bouwer, "I have a letter for you from Sir Jacobus de Wet, and he explained that he spoke Eng-[-234-]lish. At the request of the Attorney-General he repeated the statement in English, just as he had made it to Dr. Jameson, and he did this so readily and intelligibly that the Magistrate remarked in rather a surprised tone:
"You speak English very well."
Bouwer smiled at the compliment, but continued to give his testimony in Dutch.
"Dr. Jameson read the letter," he went on, "and said he would give me a letter to take back."
It was written while Bouwer went out to look after his horse and given him when he returned. He had no further conversation with Dr. Jameson, and rode away accompanied by the Africander, who was afterwards discovered by a number of men whom they met, and who would not allow them to proceed. Bouwer went back, and this occurrence was reported to Dr. Jameson, who at once mounted his horse and rode with the witness to the place where he had been detained. Jameson told him that he thought he had been stopped by Col. White, and added:
"If Col. White will not let you go on you will have to go with the troops to Johannesburg." The Africander objected to this, and said that it was not right for the Chartered Company's forces to stop the messengers on their return; that Col. White had no right either to stop them or keep them prisoners.
At the request of Sir Richard Webster, Col. White rose, tall and broad chested, a man thirty years of age or more, of distinctly military bearing; he was at once identified by Bouwer and sat downagain.
"Dr. Jameson spoke to Col. White, Bouwer continued, looking steadily at the defendant, then identifying him.
The Attorney-General next produced a document and asked Bouwer if Col. White had given it to him.
"No sir," he replied without hesitation, "It was given me by Sir John Willoughby. "
[-235-] Col. Willoughby was asked to rise for identification, as Col. White had done-a slight, swarthy man, much less soldierly, and rather more embarrassed than Ccl. White had been. Captain Grenfell also rose and was identified as the man who had been with Col. Willoughby at the time Bouwer met him.
The document proved to be a pass which had been given Bouwer and the Africander to enable them to go through Dr. Jameson's lines and it had been signed by Sir John Willoughby. The Attorney-General turned to the Magistrate, after Bouwer had identified the pass, and said that he had in his hand, also, a letter which Dr. Jameson had commissioned Bouwer to carry.
"I will read it Sir John," he said, and permission being given, did so. It had been delivered to Sir Jacobus de Wet by Bouwer in Pretoria, and was as follows:
"Jan. I, 1896. To Sir Jacobus de Wet, Her Majesty's Agent at Pretoria:
"Dear Sir: I am in receipt of the message you sent from His Excellency the High Commissioner, and beg to reply, for His Excellency's information that I shall, of course, obey his instructions. I have a very large force both of men and horses to feed, and as I have finished all my supplies in the rear I must perforce go either to Johannesburg or Krugersdorp this morning for this purpose. At the same time, I must acknowledge that I am anxious to fulfill my promise on the petition of the principal inhabitants of the Rand to come to the aid of my fellow-men in their extremity. I have molestedno one, and have-explained to all Dutchmen and all I have met that the above is my sole object, and that I then desire to at once return to the Protectorate. I am, Yours faithfully,

"L. S. JAMESON.!"


hy was reeds oorlede op 9.7.1941 (met sy ma se dood)

was bekend as Genl. Ben Bouwer- sien memoirs van Genl.Ben Bouwer.
is op ossewa gebore - sy pa was grootwildjagter


hy het na die ABO saam met sy swaer - Watermeyer - 'n afslaers en agente besigheid in Middelb urg-Tvl begin. Dit was nie geslaag en hy het toe gaan prospekteer - hy het blykbaar die tinmy ne op Rooiberg ontdek) (sy broer Hendrik Worthington - se s/k sê dat hy 'n prospekteerder was )

was in 1913 in Kimberley - kaptein in die weermag? - later 'n majoor in Graaf Reinet (1914) - was betrokke by die anneksasie van SWA. 
Bouwer, Genl Barend Daniel (I1375532)
 
169213 At least one living or private individual is linked to this note - Details withheld. Living (I55110)
 
169214 was visiting London with her two daughters Nina and Xenia when the War began in 1914 and had been unable to return to Russia. Her autobiography, A Romanov Diary was published in 1988 zu Schleswig-Holstein, Marie Georgevna (I5430)
 
169215 Was volgens A.A.M. Weebers een knap meisje, verhuisde 1942 naar een gesticht te Lent, kreeg op oude leeftij reumatiek Truffino, Jeanette Antoinette Maria (I296)
 
169216 Was volgens SAG 1 p301 van Stockholm. Bergstedt, Matthias (I1378745)
 
169217 Was volgens SAG 6 'n wewenaar toe hy met Gesina Nel getroud is. de Lange, Adriaan (I1370664)
 
169218 Was voor 1613 kombuismeester te Fulda. Scheffers, Johann Hartmann (I1380222)
 
169219 was voor de veravering door de Engelsen in 1783 kapitein-luitenant in Demerary de Winter, Anthonius Carl Ludwig (I704995)
 
169220 was vóór en tijdens de Patriottentijd de belangrijkste Hollandse bestuurder. Hij bleef mogelijk langer raadspensionaris dan hij had gewild, en zijn reputatie leed schade omdat hij drie keer van politieke richting veranderde. De stadhouder was amper terug in Den Haag of Van Bleiswijk bood hem zijn diensten aan. Willem V hield het gesprek kort, nadat hij Van Bleiswijk het juichende volk had laten zien van achter het raam.

Van Bleiswijk werd in 1741 ingeschreven als student in de rechten aan de Leidse Universiteit en promoveerde drie jaar later. Hij behoorde tot een aanzienlijk Delfts geslacht en werd benoemd als pensionaris in zijn geboorteplaats. In 1753 trad hij in het huwelijk met een familielid. Vervolgens werd hij muntmeester-generaal van de Republiek, een monetaire autoriteit, die waakte over het geldwezen. In 1766 ontwierp hij de geheime Akte van Consulentschap, waardoor bij de meerderjarigheid van stadhouder Willem V diens voogd en regent, de Hertog van Brunswijk, in het geheim als raadgever en heerser achter de schermen kon doorgaan. In november 1772 werd hij raadspensionaris van Holland en beroemde zich later op het feit dat hij tot 1780 doorging met het aflossen van leningen, als gevolg van de oorlog met Frankrijk.

Tijdens het raadpensionarisschap van Pieter van Bleiswijk waren er verschillende grote problemen zowel op het gebied van de binnenlandse als buitenlandse politiek. De belangrijkste kwesties waren de pogingen tot verbetering en uitbreiding van leger en vloot; de kwestie van de marrons in Suriname; Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog en de Vierde Engelse Zeeoorlog en het Verbond van Gewapende Neutraliteit. Hij werd meer en meer een tegenstander van Lodewijk Ernst, hertog van Brunswijk-Wolfenbüttel, en ook zijn verhouding met prins Willem V van Oranje-Nassau werd steeds slechter. In september 1785 koos hij de kant van de patriotten. In mei 1787 eisten enkele conservatieve Amsterdammers zijn aftreden, nadat prinsgezinde leden in de vroedschappen van Amsterdam en Rotterdam werden vervangen. Na de interventie van Pruisen in de Republiek werd zijn poging om naar Amsterdam te vluchten ontdekt en kreeg hij scherpe bewaking voor zijn deur.

Van Bleiswijk woonde in Den Haag aan de Herengracht, naast Nicolaas Geelvinck. Zijn beide buurlieden probeerden Van Bleiswijk te beschermen toen het eind 1787 tot relletjes kwam en bij de patriotische inwoners de ruiten werden ingegooid. Op 8 november gaf Van Bleiswijk zijn functies op. Hij bleef evenwel aan als curator van de Universiteit van Leiden.

Van Bleiswijk stierf op zijn buitenplaats, genaamd "Buitenrust", en had daar een groot aantal boeken verzameld. Tegenwoordig staat op die plek, aan het begin van de Scheveningseweg, het Vredespaleis.  
van Bleiswijk, Pieter (I680287)
 
169221 was voorheen Bronkhorst , gebore Joubert Joubert, Hendrina Elsabee (I1376271)
 
169222 Was werkzaam op 't kantoor van notaris G. van der Heijden te Ravenstein, in 1850 benoemd tot notarisnte Ewijk en is in 1861 te Winssingen komen wonen. Is 17.8.1852 Tegelijhk met zijn broer G.W. Roes getrouwd Roes, Bernardus Antonius (I10555)
 
169223 was widely supposed to be the illegitimate daughter of Henry Cust .
In her prime, she had the widespread reputation as the most beautiful young woman in England , and countless profiles, photographs and articles in newspapers and magazines made her very much the " Princess Diana " of her era. Her niece was Lady Rose McLaren and her nephew (Rose's brother), the 7th Marquess of Anglesey .
She became active in The Coterie , an influential group of young English aristocrats and intellectuals of the 1910s whose influence and numbers were cut short by the First World War . Lady Diana was the most famous of the group, but it included Raymond Asquith (son of the Prime Minister ), Patrick Shaw-Stewart , Edward Horner, Sir Denis Anson and Duff Cooper . Following the deaths of Asquith, Horner, Shaw-Stewart in the war and the death of Anson by drowning in 1914 , Lady Diana was allowed to marry Duff Cooper in June 1919 . He had a reputation for fast living that her prominent society parents frowned upon: they had hoped for a marriage to the Prince of Wales .
After a short-lived editorship of the magazine Femina, she wrote a column in the Beaverbrook newspapers before turning to the stage, playing the Madonna in the revival of The Miracle (directed by Max Reinhardt ). The play achieved outstanding international success, and she toured for two years with the cast. Lady Diana subsequently starred in several silent films , including the first British colour films.
In 1924 , Duff Cooper gained election to Parliament , and in 1929 they had their only child, John Julius Norwich , now a well-known writer and broadcaster. In the 1930s , she continued as a society celebrity and became celebrated in France as the centerpoint of immediate postwar French literary culture when her husband served as Ambassador to France. Following his retirement in 1947 , they continued to live in France at Chantilly , until Duff Cooper's death in 1954 .
Lady Diana sharply reduced her activities in the late 1950s but produced an acclaimed three-volume autobiography including the classic first volume The Rainbow Comes and Goes, covering the golden Edwardian period . Philip Ziegler wrote a biography of her, and Evelyn Waugh and others presented fictionalized accounts in several books. She died in 1986 at the age of 93. 
Manners, Diana Olivia Winifred Maud (I267672)
 
169224 Was willed to have Clarkson Farm when he came of age. Pease, Joseph (I24153)
 
169225 was wisselaar te Amsterdam en pachtte 15 Juni 1569 de munt te Nijmegen, die in 1584 naar Harderwijk werd verplaatst; op zijn grafsteen in de kerk aldaar heet hij 'muntmeester van 't Furstendom Gelre ende graafschap Zutphen'. Alewijn, Jacob Dirksz. (I646295)
 
169226 was with Anson on his voyage round the world, 1740-4 Foley, Capt. Thomas (I699863)
 
169227 was with the British Foreign Office Darwin, Henry Galton (I514436)
 
169228 was zeker geen onbemiddeld man met een buitenplaats in Crooswijk en een vermogen van 85.000 gulden. Naast zijn bedrijf vervulde hij nog enkele functies in het stadsbestuur.
Marinus volgde zijn vader niet op in de brouwerij, maar ging op twintigjarige leeftijd in Leiden studeren. In aanmerking voor een vroedschapszetel kwam hij na het overlijden van zijn broers Aegidius en Vastardus die respectievelijk in 1687 en in 1689 in de Vroedschap zitting hadden genomen.
Toen Marinus ook nog in 1692 in het huwelijk trad met de dochter van de Alkmaarse pensionaris en in hetzelfde jaar tot burgemeester gekozen werd, was zijn positie als invloedrijk regent in de Rotterdamse maatschappij verzekerd.
Als afgevaardigde van Rotterdam nam Marinus zitting in de raad van de Admiraliteit op de Maas, de Staten-Generaal en in de Raad van State.
De bezittingen van Marinus bestonden uit huizen in de Oppert, op het Colchoseiland, een huis, tuin en land te Crooswijk, landerijen te Spijkenisse en buiten het onroerend goed nog zeker een kapitaal van 100.000 gulden, waaronder twee VOC-aandelen met een nominale waarde van ieder 3000 gulden.
Marinus stierf zonder kinderen achter te laten. Eén van zijn erfgenamen was zijn neef Cornelis Groeninx
Bewindhebber VOC 1698-1730 
Groeninx, Marinus (I469719)
 
169229 Was zij een van Amstel? of een van Bosinchem? In 1252 was zij weduwe. Nergens vindt men de familienaam van Rixa vermeld, maar het feit, dat Giselbertus evenals zijn nakomelingen zo vaak in eng verband met de heren van Amstel voorkomen en dat de typische voornaam der Amstels nl. Giselbertus in het vóórgeslacht van Wolterus de Goye, voor zover bekend, nimmer, in zijn nageslacht daarentegen overwegend wordt aangetroffen, doen ons de ogen richten naar het Huizs van Amstel. De kanunnik van St. Marie Ghiselbertus de Amestellenoemt in 1255 (RAU. St. Marie, Inv no. 1647, Charter dd. 4 sept. 1255 ) Giselbertus de Goye zijn 'consanguineus' (veelal in de betekenis van neef of achterneef gebruikt). Deze kanunnik was waarschijnlijk een zoon van heer Egbertus de Amestelle en een kleinzoon van de bisschoppelijke ministeriaal Giselbertus de Amestelle (1169-1188 vermeld). Rixa kan een zuster van heer Egbertus en alzo een dochter van Giselbertus de Amestelle geweest zijn. De kanunnik was dan een neef, hetgeen goed in overeenstemming is met zijn verwantschap-anduiding 'onsanguineus' Een andere mogelijkheid is, dat de geslachtsnaam van Rixa was "van Bosinchem', zoals zal blijken bij een te vermelden kwartierstaat; een derde mogelijkheid is, dat Wolterus twee malen gehuwd was, waarbij dan aan een zijner echtgenoten de voornaam Rixa toekomt.De voornaam Rixa, die de moeder van Giselbertus de Goye draagt, troffen wij bij Utrechtse geslachten uit die tijd niet zo heel vaak aan, maar toch een paar keer, die de vermelding hier waard zijn. In 1282 (RAU. Oudmunster. Inv. no. 802, Charter dd. 6 juni 1282) worden als overleden vermeld Wescelus en Rixa, de ouders van Oethildis, de vrouw van Dns. Hubertus senior miles de Everdinghen. Genoemde ridder verkoopt op 26 januari 1287 (RAU. St. Marie, Inv. no. 1619, Charter dd. 26 januari 1287; met zegeltekening: RAU. Inv. HS. no. 327, fol 17v) aan het kapittel van St. Marie te Utrecht 15 morgen land te Everdinghen, om dit land daarop weder van hen in pacht te nemen. In de betrokken oorkonde noemt hij zijn kinderen en onder hen als jongste en nog minderjarige dochter: Rixa. Als borgen, onder verband van leisting, stelt hij om. Dominus Ghiselbertus de Goye miles.Op 28 juli 1268 (ARA. Holl. Leenk. no. 30 (E.L. 32) fol 84v) blijken genoemde ridder Hubertus de Everdinghen en Arnoldus Snoye knaap een geschil te hebben met de knaap Walterus de Goye over hun dagelijkse- en tinsgerechten, die vermoedelijk onder Everdingen lagen en daar dooreen liepen. Een der scheidslieden is broeder Ghiselbertus quondam Dominus de Goye, de
vader van Walterus.Verdere consequenties, dan dat het medegedeelde wel schijnt te wijzen in de richting van familie-verwantschap, kunnen wij niet aan onze opgaven verbinden. 
van Amstel, Rixa van Bosinchem (I431767)
 
169230 was, according to the 1881 census Farrer, Martha (I186308)
 
169231 was, evenals zijn vader, een man van aanzien in zijne geboortestad Dordrecht. Hij bekleedde er verschillende aanzienlijke amhten en waardigheden, werd b.v. schepen (1547) en behoorde in het volgende jaar tot de veertig. Later zag hij zich benoemd tot burgemeester, een ambt, dat hij ook in 1552, 1553 en 1554 bekleed heeft (zoodat onmogelijk 1552 zijn sterfjaar geweest kan zijn). Met Pieter Jacobsz. en Mr. Adriaan de Jonge vertegenwoordigde hij Dordrecht op de dagvaart der Staten van Holland van 25 Juli 1548, hoofdzakelijk belegd tot en voor een goed deel gewijd aan besprekingen van maatregelen ter bescherming der haringbuizen tegen Schotten en zeeroovers, een zaak, waarmee men zich ook o.a. 7 Aug. d.a.v. bezig hield. De haringvisscherij was ook een onderwerp van bespreking van de Alg. Statenvergadering te Brussel (van 29 Maart 1552), waar hij ook wel tot de gedeputeerden zal behoord hebben, gelijk b.v. het geval was op eene soortgelijke vergadering te Brugge (3 Jan. 1552). En kort daarop ontmoeten we hem weer, en wel in de hoedanigheid van schout zijner geboortestad (althans 19 Maart en 2 April van het laatstgenoemd jaar), onder de gedeputeerden ter hollandsche Statenvergadering. Zoo blijkt o.a. uit de rekeningen, b.v. die van 1552, dat hij in het belang zijner vaderstad tal van reizen gemaakt heeft.
Onder de burgemeesters van Schiedam wordt door J.v.d. Minne, De vroegere regeerders van Schiedam (Wapenheraut 1897, 4) genoemd Pieter Willemsz. v. Beveren op de jaren 1531 en 1532. Balen spreekt daar niet van.

Gecommitteerde ter Dagvaart te Brussel in den maand Maart des Jaars 1552 
van Beveren, Pieter (I647265)
 
169232 was, like many Portugese princesses,melancholic and after the death of her husband she became completely deranged. of Portugal, Isabella (I33109)
 
169233 was, net als zijn vader Dirk, actief als patriot en deed in de jaren vóór 1795 dienst in het Franse Vreemdelingenlegioen. In 1799 werd hij tijdens een veldtocht in Noord-Holland tegen de Engelsen krijgsgevangen gemaakt, waaruit hij een jaar later als onderdeel van een gevangenuitwisseling terugkeerde.
In 1813 werd hij aangesteld als burgemeester van Herwijnen.
In 1822 kocht hij de heerlijkheid Herwijnen aan.
Samen met zijn echtgenote en achter-achternicht Cornelia Gerardina Boellaard bewoonde hij huis Kerkestein te Herwijnen.
Hij kreeg onder meer drie zonen, namelijk Dirk (1797-1856), Pieter (1806-1869) en Adolf Pieter Hendrik (1811-1875), die allen een militaire carriere doormaakten.

De heerlijkheid Herwijnen werd na het overlijden van heer Adriaan Bierman in 1822 aangekocht door Jan Willem Boellaard (1772-1830). De eigendom en de rechten gingen vervolgens over op zijn zoon Dirk (1797-1856) en diens zoon Jan Willem (1830-1923). 
Boellaard, Jan Willem (I639976)
 
169234 was-bleeker, lid der firma A. Bolsius Bolsius, Antonius Ernst Agnes Marie (I508896)
 
169235 waschvrouw Vis, Petronella (I462701)
 
169236 Wash. & Lee Univ, Lexington, Va. Lee, Maj. Gen. William Henry FitzHugh (I343772)
 
169237 Washington (Vol 116:431) suggests that Flaald if "perhaps" the younger brother of, or the nephew of Rhiwallon. He is given here as the brother of Rhiwallon based simply on year approximations, but, in any event, this is not proven. Flaald became the Seneschal, or Dapifer, of Dol. of Dol, Flaald (I368345)
 
169238 Washington? Co. McDonald, Alexander (I368269)
 
169239 Wassenaar 31 juli 1964 Caroline de Sitter, geb. Rotterdam 14 juli 1943, dr. van Mr. George Fredrik en Johanna van Hinloopen Labberton de Sitter, Caroline (I548793)
 
169240 Wassersucht Droste zu Hülshoff, Heinrich Wilhelm Ernst (I725184)
 
169241 Wat mij betreft, ik maak me vrij vaak zorgen dat mijn leven niet kalm genoeg is
geweest; al die teleurstellingen, tegenslagen, veranderingen maken dat ik mij in
mijn kunstenaarsloopbaan niet natuurlijk en ten volle ontwikkel."

Vincent van Gogh
Brief W11/768
16 juni 1889



De hieronderstaande biografie is zeker niet bedoeld als een complete en allesomvattende beschrijving van het leven van Vincent van Gogh. Het is slechts een algemeen overzicht van de belangrijkste
gebeurtenissen in het leven van Vincent van Gogh. In mijn afdeling "Boeken" heb ik een pagina ingelast speciaal gewijd aan Van Gogh biografieën en daar beveel ik een aantal van de beste aan. De eerste en
de beste is Jan Hulsker's Lotgenoten. Het leven van Vincent en Theo van Gogh (Weesp, 1985)--zeer sterk aanbevolen.

Voor een chronologische samenvatting van Van Gogh's leven kunt U de afdeling Chronologie raadplegen.


De eerste jaren

Vincent van Gogh is geboren in Groot Zundert, op 30 maart 1853. Hij is geboren precies één jaar nadat zijn moeder was bevallen van een dood geboren kind, dat ook de naam Vincent kreeg. Er zijn veel
speculaties gedaan over het mogelijke verband, dat zou bestaan tussen het psychologisch trauma waar Vincent later aan leed, en het gevoel de plaats in te nemen van een gestorven broertje, met dezelfde
naam en geboren op dezelfde dag. Deze theorie blijft evenwel onbevestigd, en er is geen actueel historisch bewijs om dit te ondersteunen.

Van Gogh was de zoon van Theodorus van Gogh (1822-85), dominee van de Nederlands Hervormde Kerk, en Anna Cornelia Carbentus (1819-1907). Jammer genoeg is er
weinig informatie over de eerste tien jaren van het leven van Vincent van Gogh, zo ook weinig over de vijf jaren daarna. Van Gogh ging twee jaar naar de lagere school in
Zevenbergen en daarna voor twee jaar naar de Koning Willem II school in Tilburg voor vervolg onderwijs. Toen hij 15 jaar was, in 1868, verliet hij de school en daarmee
voorgoed het onderwijs.

In 1869 werd Vincent van Gogh medewerker bij de firma Goupil & Cie., kunsthandelaars in Den Haag. De familie Van Gogh had sinds jaren contact met de kunstwereld. De
beide ooms van Vincent, Cornelis (oom Cor) en Vincent (oom Cent) waren kunsthandelaren. Zijn jongere broer Theo werkte later als kunsthandelaar, wat van grote invloed is
geweest op Vincent's carriere als kunstenaar.

Vincent was redelijk succesvol als kunsthandelaar bij Goupil & Cie. en bleef daar meer dan zeven jaar. In 1873 werd hij overgeplaatst naar het filiaal van de kunsthandel in
Londen en raakte snel gegrepen door de culturele sfeer in Engeland. Eind augustus verhuisde Vincent naar Hackford Road 87 in het pension van Ursula Loyer en haar dochter
Eugenie. Er wordt gezegd, dat Vincent verliefd zou zijn geweest op Eugenie, maar eerder verschenen biografieën noemen abusievelijk Eugenie voor haar moeder, Ursula. Nadat
een tiental jaren verwarring over de namen had bestaan, wordt aan de hand van nieuw bewijsmateriaal verondersteld dat Vincent helemaal niet verliefd was op Eugenie, maar op
een Hollandse vrouw, Caroline Haanebeek. De waarheid blijft onduidelijk.

Vincent van Gogh bleef twee jaar in Londen. In die tijd bezocht hij er de vele kunstgalerieën en musea. Hij werd een groot bewonderaar van veel Britse schrijvers, zoals George Eliot en Charles Dickens.
Ook voor de Britse grafici, die o.a. het tijdschrift The Graphic illustreerden had hij veel bewondering. Deze illustraties inspireerden en beïnvloedden van Gogh in zijn latere jaren als kunstenaar.

In de loop der jaren kwam de samenwerking tussen Vincent en Goupil meer en meer onder spanning te staan en in mei 1875 werd hij overgeplaatst naar het filiaal van de kunsthandel in Parijs. Na enige tijd
werd het duidelijk voor Vincent dat hij geen voldoening meer vond in het verkopen van schilderijen, die vaak niets van doen hadden met zijn eigen gevoel of smaak. Vincent verliet Goupil eind maart 1876 en
besloot terug te gaan naar Engeland, waar hij een gelukkige tijd had doorgebracht.

In april begon Vincent als onderwijzer op de school van dominee William P. Stokes in Ramsgate. Hij stond voor een klas van 24 jongens in de leeftijd tussen 10 en 14 jaar. Uit zijn brieven is op te maken dat
Vincent plezier had in het lesgeven. Na verloop van tijd vertrok hij naar Isleworth, naar de jongensschool van dominee T. Slade Jones. In zijn vrije tijd bezocht Van Gogh opnieuw musea en bewonderde hij
veel kunstwerken die hij daar zag. Ook verdiepte hij zich in de bijbelstudie, en bracht uren door met lezen en herlezen van het Evangelie. De zomer van 1876 was waarlijk een tijd van geestelijke verdieping
voor Vincent van Gogh. Hoewel hij opgroeide in een godsdienstige familie, overwoog hij pas nu serieus om zijn leven te wijden aan de Kerk.

Met de bedoeling zich om te scholen van onderwijzer tot geestelijke verzocht Vincent dominee Jones om hem meer verantwoordelijkheid te geven. Jones stemde hiermee in en Vincent begon als spreker bij
samenkomsten die gehouden werden in de parochie van Twinham Green. Deze preken dienden om Vincent voor te bereiden op de taak waar hij lang naar uitgezien had: zijn eerste zondagpreek. Ofschoon
Vincent enthousiast was over zijn vooruitzichten als dominee, waren zijn preken wat glansloos en mat. Vincent had, net als zijn vader, een passie voor preken, maar miste de macht en hartstocht om dit goed
over te dragen.

Onverschrokken koos Vincent van Gogh er voor, na bezoek aan zijn familie tijdens de Kerstdagen, in Nederland te blijven. Na de eerste maanden van 1877 in een boekhandel in Dordrecht te hebben
gewerkt, vertrok Vincent op 9 mei naar Amsterdam om zich voor te bereiden op een toelatingsexamen voor de universitaire studie theologie. Vincent kreeg les in Grieks, Latijn en wiskunde, maar door zijn
gebrek aan deskundigheid werd hij uiteindelijk gedwongen na vijftien maanden de studie te stoppen. Vincent zou deze periode later beschrijven als "de slechtste tijd van mijn leven". In november slaagde hij er
niet in zich te plaatsen voor de missieschool in Laeken na een proefperiode van drie maanden. Ondanks deze tegenslagen, maakte Vincent uiteindelijk afspraken met de Kerk om een proefperiode met preken
te beginnen in een van de meest onherbergzame en verarmde gebieden in West Europa, de steenkolen mijnen van de Borinage in België.

In januari 1879 begon Vincent als predikant voor de mijnwerkers en hun gezinnen in het dorp Wasmes. Hij voelde mee met hun slechte arbeidsomstandigheden en als hun geestelijk adviseur
deed hij alles om hun zware last te verlichten. Zijn onbaatzuchtig verlangen om te helpen nam helaas extreme vormen aan en hij begon zelfs zijn eten en kleren te geven aan de armste mensen
van zijn parochie. Ondanks de goede bedoelingen van Vincent, toonden de afgevaardigden van de Kerk zich zeer teleurgesteld in Van Gogh's werkwijze en ontsloegen hem in juli uit zijn
ambt. Van Gogh weigerde zijn plaats te verlaten en verhuisde naar een naburig dorp, Cuesmes, en verbleef daar in vernederende armoede. Hij worstelde zich daar van dag tot dag door het
leven. Ofschoon hij niet in staat was om als dominee iets te doen voor de mijnwerkers en hun gezinnen, koos hij er toch voor om lid van hun gemeenschap te blijven. In die periode kreeg
Vincent de behoefte om een bezoek te brengen aan Jules Breton, een Franse kunstschilder, die hij zeer bewonderde. Met slechts tien francs op zak liep hij de gehele afstand van 70 kilometer
naar Courrières (Frankrijk) om Breton te ontmoeten. Echter, toen hij daar aankwam, was Vincent te bescheiden om bij het huis aan te bellen, en keerde ontmoedigd terug naar Cuesmes.

Het was in die tijd dat Vincent de mijnwerkers en hun gezinnen en de slechte omstandigheden waarin zij verkeerden begon vast te leggen in tekeningen. In deze periode koos Vincent van
Gogh voor zijn uiteindelijke beroep als kunstenaar.


De beginjaren als kunstenaar

Na langer dan een jaar als een armlastige te hebben geleefd in de Borinage, vertrok Vincent in de herfst van 1880 naar Brussel om zich te wijden aan de kunst. Hij werd hierin gestimuleerd door zijn broer
Theo, die hem financieel steunde. Vincent en Theo hadden vanaf hun kinderjaren een hechte band. Dit zette zich voort in de latere jaren met een intensieve briefwisseling. Deze brieven, meer dan 700, bieden
een schat aan informatie over het leven en werk van Vincent van Gogh.

1881 zou voor Vincent een roerig jaar zijn, hij schreef zich in voor een studie aan de Academie voor Schone Kunsten in Brussel. De biografen Hulsker en Tralbaut houden er een verschillende theorie op na
met betrekking tot de details. Tralbaut suggereert een niet noemenswaardig contact met de school, terwijl Hulsker blijft bij zijn stelling, dat Vincent's inschrijving aan de school nooit werd geaccepteerd. In
ieder geval, Vincent ontwikkelde zijn tekenlessen door zelfstudie. Hij nam voorbeelden uit boeken, zoals Travaux des champs van Jean-François Millet en Cours de dessin van Charles Barque. In de zomer
toen Vincent weer eens bij zijn ouders verbleef, nu woonachtig in Etten, ontmoette hij zijn nichtje Cornelia Adriana Vos-Stricker (Kee). Kee (1846-1918) was sinds kort weduwe en zorgde zelf voor de
opvoeding van haar zoontje. Vincent werd verliefd op Kee en was diep geraakt toen hij door haar werd afgewezen. Deze voor Vincent ongelukkige periode eindigde als een van de meest gedenkwaardige
voorvallen in zijn leven. Na afgewezen te zijn door Kee, besloot Vincent haar op te zoeken in haar ouderlijk huis, maar Kee's vader stemde niet in met een ontmoeting van Vincent met Kee. Vincent, altijd
vastberaden, plaatste zijn hand boven de vlam van een olielamp om zichzelf te verbranden. Het was zijn bedoeling zijn hand boven de vlam te houden totdat hij toestemming zou krijgen om met Kee te
spreken. Kee's vader overzag snel de situatie door eenvoudig de lamp uit te blazen , waarna Vincent vernederd het huis verliet.

Ondanks deze emotionele tegenslag met Kee en persoonlijke spanningen met zijn vader, ondervond Vincent bemoediging bij Anton Mauve (1838-88), zijn aangetrouwde neef. Mauve had zich gevestigd als
succesvol kunstenaar en vanuit zijn huis in Den Haag stuurde hij Vincent de schildersmaterialen - waarmee hij Vincent inspireerde om in kleur te gaan werken. Vincent was een groot bewonderaar van het
werk van Mauve en was heel dankbaar voor iedere instructie die Mauve hem gaf. Zij hadden een goede relatie, die echter te lijden had onder spanningen, die ontstonden toen Vincent ging samenwonen met
een prostitué.

Vincent van Gogh ontmoette Clasina Maria Hoornik (1850-1904) eind februari 1882, in Den Haag. Zij verwachtte reeds een kind toen Vincent haar leerde kennen; deze vrouw,
bekend als Sien, trok al vrij snel in bij Vincent. Zij woonden anderhalf jaar samen. Het was een heftige relatie, enerzijds door hun beider wispelturige karakters, anderzijds door de
spanning van de armoede waarin zij leefden. Uit de brieven van Vincent aan Theo blijkt zijn genegenheid voor Sien en speciaal voor haar kinderen. Zijn kunst bleef echter boven
alles zijn grootste passie. Sien en haar kinderen poseerden vele malen voor Vincent; zijn talenten als kunstenaar groeiden in deze periode. Zijn vroegere, meer eenvoudige
tekeningen van de mijnwerkers in de Borinage maakten plaats voor meer verfijnd werk. In de tekening `Naaiende vrouw met meisje' vertolkt Vincent meesterlijk de huiselijke
rust als ook een verborgen gevoel van machteloosheid over het leven samen met Sien, dat 19 maanden zou duren.

1883 was een overgangsperiode voor Van Gogh, voor zowel zijn kunstenaarsbestaan als zijn persoonlijke leven. In 1882 begon hij te experimenteren met olieverf, maar pas in
1883 werkte hij steeds vaker met deze techniek. Naarmate hij meer vorderingen maakte met tekenen en schilderen, verslechterde de relatie met Sien en in september scheidden
hun wegen. Evenals na zijn teleurstelling in de Borinage, leefde hij in eenzaamheid om de verbroken relatie met Sien te verwerken. Met veel spijt, vooral vanuit zijn gevoel voor de
kinderen van Sien, verliet Vincent half september Den Haag en vertrok naar Drenthe. De volgende zes weken leefde Vincent een zwervers bestaan, trekkend door de omgeving,
het dromerige landschap en zijn bewoners tekenend en schilderend.

Eind 1883 keerde Vincent opnieuw terug naar het huis van zijn ouders, die in die dagen in Nuenen woonden. Het gehele volgende jaar werkte Vincent aan het verbeteren van zijn werk. In deze periode
vervaardigde hij tientallen schilderijen en tekeningen: wevers, spinners en andere portretten. De plaatselijke boeren bleken zijn geliefde onderwerpen te zijn - gedeeltelijk omdat Van Gogh een sterke
verwantschap voelde met de arme landarbeiders en deels omdat hij veel bewondering had voor de schilder Millet, die net als hij, met veel gevoel en passie de arbeiders in het veld schilderde. Opnieuw nam
die zomer het romantische leven van Vincent een dramatische en ongelukkige wending. Margot Begemann (1841-1907), die met haar familie naast het huis van Vincent's ouders woonde, voelde zich zeer tot
Vincent aangetrokken. De emotionele beroering over de relatie bracht haar tot een poging tot zelfdoding door vergiftiging. Vincent was zeer verbijsterd over dit voorval. Margot herstelde gelukkig, doch deze
gebeurtenis maakte Vincent zeer overstuur, en in zijn brieven verwijst hij hier diverse malen naar.


Het keerpunt 1885: De eerste grote werken

In de eerste maanden van 1885 vervolgde Vincent zijn serie portretten van boeren. Hij zag deze als `studies', werk dat zou voortduren om zijn kunst te verfijnen en als voorbereiding voor zijn meest grootse
werk tot nu toe. Vincent werkte de maanden maart en april aan deze studies, voor een korte tijd afgeleid van zijn werk door het overlijden van zijn vader op 26 maart van dat jaar. Sinds een aantal jaren had
Vincent een gespannen verhouding met zijn vader, en ofschoon hij zeker niet gelukkig was met de dood van zijn vader, was hij emotioneel onberoerd en vervolgde zijn werk.

Al de jaren van hard werken, van steeds meer verbeteren van zijn techniek bracht hem stapsgewijs naar het resultaat van zijn eerste grote werk: De Aardappeleters.

Vincent werkte heel de maand april 1885 aan De Aardappeleters. Als voorbereiding hierop had hij reeds een aantal studies gemaakt voor de laatste grote bewerking van olieverf
op doek. De Aardappeleters staat bekend als zijn eerste grote meesterwerk, en het resultaat moedigde hem aan. Ofschoon boos en overstuur met iedere kritiek op zijn werk
(Vincent's vriend en kunstenaar, Anthon van Rappard (1858-1892), keurde zijn werk af en door dit commentaar maakte Vincent terstond een einde aan hun vriendschap) was
Vincent verheugd over het resultaat, en zo begon een nieuwe periode van zelfvertrouwen en nieuwe techniek in zijn werk.

Na een werkzame periode in het jaar 1885, overviel hem een rusteloosheid en een grote behoefte aan een nieuwe stimulans. Begin 1886 schreef hij zich voor korte tijd in bij de
Academie in Antwerpen. Door een beklemmend gevoel en de bekrompen benadering van de docenten, vertrok hij al na vier weken. Zoals hij dikwijls gedurende zijn leven
vaststelde, was de formele studie een armzalige vervanging van het echte werk. Vincent werkte vijf moeilijke jaren om zich als kunstenaar bevestigd te zien en met het werk van de
Aardappeleters bewees hij een gekwalificeerd kunstschilder te zijn. Vincent echter zocht er voortdurend naar om zijn kunst te verbeteren, nieuwe ideeën te verwerven en nieuwe technieken te ontwikkelen als
een middel om de kunstenaar te worden, die hij werkelijk wilde zijn. In Nederland had hij zijn talent zoveel mogelijk aangescherpt. Het werd nu tijd om een nieuwe horizon te ontdekken en een weg in te slaan
die zijn kunst verder zou verbeteren. Vincent verliet Nederland om het antwoord te vinden in Parijs…in het gezelschap van de impressionisten.


Een nieuwe start: Parijs

Gedurende het voorjaar van 1886 schreef Vincent regelmatig aan zijn broer Theo, in een poging om hem ervan te overtuigen dat Parijs de plaats was waar hij hoorde te zijn. Theo was zich terdege bewust
van het wispelturig karakter van zijn broer en bood weerstand aan het verzoek. Zoals altijd was Vincent vastbesloten en kwam eenvoudig onaangekondigd begin maart in Parijs aan. Theo had geen keus en
Vincent trok bij hem in.

De periode in Parijs is zo fascinerend vanwege de verandering in Vincent's werk. Helaas zijn die twee jaren in Parijs de minst gedocumenteerde periode in het leven van Van Gogh, omdat de biografen
afhankelijk waren van de brieven tussen Vincent en Theo. Deze correspondentie stopte toen de beide broers samenwoonden in Theo's appartement aan de rue Lepic 54 in het Parijse district Montmartre.

De betekenis van de Parijse periode van Vincent van Gogh is groot. Theo had veel contacten als kunsthandelaar en Vincent kwam in contact met de vernieuwende kunstenaars van die tijd in Parijs. Tijdens
deze twee jaren die Vincent in Parijs doorbracht, bezocht hij enkele van de eerste tentoonstellingen van de impressionisten (met werken van Degas, Monet, Renoir, Pissarro, Seurat en Sisley). Het lijdt geen
twijfel dat Van Gogh werd beïnvloed door de technieken van de impressionisten, hij bleef echter altijd trouw aan zijn eigen unieke stijl. Tijdens deze jaren nam Van Gogh sommige technieken van de
impressionisten over, maar liet zijn werk nooit overheersen door hun krachtige invloed.

Vincent schilderde in de omgeving van Parijs gedurende het jaar 1886. Op zijn palette met de wat donkere kleuren van het Hollandse landschap voegde hij de meer contrasterende kleurschakering van de
impressionisten toe. Het was ook hier in Parijs dat Van Gogh belangstelling kreeg voor Japanse kunst als een verrijking van zijn stijl. Onlangs had Japan na eeuwen van culturele blokkades zijn poorten
geopend voor het buitenland en als resultaat van dit langdurig isolement, was de westerse wereld gefascineerd door de Japanse stijl. Van Gogh begon een aanzienlijke collectie van Japanse houtgravures te
verzamelen, (nu in de collectie van het Van Gogh Museum te Amsterdam). Zijn schilderijen uit deze periode (bv. Portret van père Tanguy) geven een duidelijk beeld van zowel het gebruik van kleur, geliefd
bij impressionisten, alsmede de kenmerkende Japanse boventoon. Ofschoon Van Gogh slechts drie copieën van Japanse schilderijen maakte, zou de Japanse invloed op zijn kunst voor de rest van zijn leven
duidelijk zijn.

Parijs 1887 kenmerkte wederom een jaar, waarin Vincent zich ontplooide als kunstenaar. Hij betaalde er echter zijn tol voor, zowel psychisch als lichamelijk. Vincent's wispelturige karakter vergde veel van
de relatie met zijn broer. Toen Vincent aandrong op inwoning bij Theo, stemde Theo daarmee in met de hoop dat zij hun gezamenlijke uitgaven beter konden regelen, zodat Vincent meer armslag zou krijgen
om zich aan zijn kunst te wijden. Helaas leidde dit leven tot veel spanning tussen de twee broers. Bovendien was de stad Parijs niet zonder verleiding en vaak leefde hij dagen achtereen ongezond; slechte
voeding, roken en bovenmatig drankgebruik.

Zoals vaak gebeurde tijdens zijn leven, voelde hij zich prikkelbaar en terneer geslagen gedurende de wintermaanden. Nergens was Vincent gelukkiger dan wanneer hij buiten was, in de natuur, wanneer het
weer op z'n mooist was. Of hij nu schilderde of lange wandelingen maakte, Vincent van Gogh leefde voor de zon. Gedurende de grauwe wintermaanden van 1887-88 in Parijs werd Van Gogh rusteloos. En
het zelfde patroon deed zich weer voor. Twee jaren in Parijs had een zeer grote invloed op zijn voortgaande ontwikkeling als kunstenaar. Hij had echter de kennis en vaardigheden verworven waar hij naar op
zoek was en het werd tijd om door te gaan. Hij besloot de grote stad Parijs, waar hij zijn geluk niet echt vond, te verlaten en de zon op te zoeken in het Zuiden.


Het atelier van het zuiden

Gedreven door verschillende redenen verhuisde Vincent van Gogh begin 1888 naar Arles. Vermoeid van het bruisende leven in Parijs en de lange wintermaanden, zocht Van Gogh het zonnige klimaat van de
Provence op. Een andere reden van Vincent om naar het zuiden te trekken was zijn droom om een soort kunstenaarscommune te stichten in Arles, waar zijn vrienden uit Parijs een toevluchtsoord zouden
vinden en waar zij zouden samenwerken en elkaar steunen in het bereiken van een gemeenschappelijk doel. Op 20 februari 1888 vertrok Van Gogh met de trein naar Arles, vol van zijn dromen over een
mooie toekomst en genietend van het voorbij trekkende landschap dat naar zijn gevoel meer en meer een Japans karakter kreeg naarmate hij verder naar het zuiden ging.

De eerste weken in Arles waren voor Van Gogh erg teleurstellend. Waar hij de zon verwachtte, was Arles bedekt met sneeuw en was het er ongewoon koud. Alles en iedereen achterlatend in Parijs met een
mooi doel voor ogen, moet dit erg ontmoedigend voor hem zijn geweest. Uiteindelijk duurde de winter niet lang en schilderde Vincent een aantal van zijn meest bewonderde werken.

Zodra de temperatuur het toeliet, begon Vincent meteen buiten te schilderen, waarvan de tekening Pad door een veld met wilgen en het schilderij Path Landschap met pad en afgeknotte bomen een goed
voorbeeld zijn. De tekening werd gemaakt in maart, de bomen en het landschap hebben een sombere aanblik na de winter. Echter, het schilderij, dat een maand later werd gemaakt, laat de eerste tekenen van
de lente zien, de bomen zijn in knop. In deze periode schilderde Van Gogh een serie van bloeiende boomgaarden. Vincent zelf was zeer tevreden over zijn productie en voelde zich als herboren.

Er volgden gelukkige maanden voor Vincent. Begin mei betrok hij een kamer bij het Café de la Gare op Place Lamartine 10 en huurde zijn bekende "Gele
Huis" (Place Lamartine 2) als atelier en opslagplaats. Met de voorbereidingen die hij trof om er zijn "Atelier van het zuiden" van te maken, verhuisde hij niet
eerder dan september naar het Gele Huis.

Vincent werkte ijverig door gedurende de lente en zomer en begon met het versturen van pakketten met zijn werk naar Theo in Parijs. Tegenwoordig
wordt Van Gogh vaak afgeschilderd als een prikkelbaar en eenzaam figuur. Het tegendeel is waar, hij genoot van het gezelschap van mensen en deed zijn
best vrienden te maken, waarvan hij sommigen ook vroeg model voor hem te staan. Zo raakte hij bevriend met Paul-Eugène Milliet en met een andere
zouaaf, van wie hij portretten schilderde. Vincent verloor nooit zijn hoop eens een kunstenaarskolonie te stichten en begon Paul Gauguin aan te moedigen
naar het zuiden te komen. Dit vooruitzicht leek echter niet haalbaar, want met de komst van Gauguin naar Arles, zou meer financiële steun van Theo nodig
zijn, dat echter al het maximum had bereikt.

Door een erfenis van zijn in juli overleden oom Cent, was Theo toch in staat de verhuizing van Gauguin naar Arles te bekostigen. Theo voelde zich zowel als broer en zakenman erbij betrokken. Hij hoopte
dat het gezelschap van Gauguin een basis was voor een stabiel en gelukkig leven voor Vincent. Daarnaast hoopte hij de schilderijen die hij van Gauguin in ruil voor zijn financiële steun zou ontvangen, met
winst zou kunnen verkopen. In tegenstelling tot Vincent, begon het werk van Paul Gauguin namelijk langzaam iets op te leveren.

Ondanks de verbeterde financiële situatie van Theo, bleef Vincent in verhouding meer geld uitgeven aan kunstenaarsbenodigdheden dan aan de eerste levensbehoeften. Ondervoed en overwerkt,
verslechterde zijn gezondheid begin oktober, maar hij richtte zich volledig op een bevestiging van Gauguin dat hij naar het zuiden zou komen. Hij werkte hard aan het Gele Huis om het voor Gauguin een thuis
te maken. Op 23 oktober arriveerde Gauguin met de trein in Arles.

De volgende twee maanden zouden bepalend en desastreus zijn, zowel voor Vincent van Gogh als voor Paul Gauguin. In het begin ging alles goed, ze schilderden samen in de omgeving van Arles en spraken
over kunst en hun verschillende technieken. Naarmate het weer verslechterde, werden ze gedwongen om steeds vaker binnenshuis te werken. Gelijk met het verslechteren van het weer, veranderde Vincent's
stemming, en werd duidelijk dat Gauguin ook een fel temperament had. De noodzaak tot binnen werken, verzachtte echter Vincent's depressie, toen hij aange-moedigd en gestimuleerd werd tot het maken
van een serie portretten. "Ik heb portretten gemaakt van een heel gezin…'' schreef hij aan Theo (brief 728 (560)). Deze schilderijen van de familie Roulin behoren tot zijn bekendste werken.

In de loop van december verslechterde de relatie tussen Van Gogh en Gauguin. Hun discussies werden steeds heftiger, "uiterst geladen" zoals Vincent het beschreef. Tegelijkertijd ging Vincent's psychische
toestand ook achteruit. Op 23 december sneed hij tijdens een woede aanval met een scheermes zijn oorlel van zijn linker oor af. Hij stopte het in een doek en bracht het naar een prostitué van het plaatselijke
bordeel. Hij strompelde terug naar het Gele Huis waar hij instortte. Hij werd ontdekt door de politie en overgebracht naar het Hôtel-Dieu ziekenhuis in Arles. Zonder Vincent te bezoeken vertrok Gauguin
onmiddellijk naar Parijs, nadat hij eerst nog een telegram stuurde naar Theo. Later zouden Van Gogh en Gauguin nog wel corresponderen, maar elkaar nooit meer ontmoeten.

In het ziekenhuis in Arles stond Vincent onder behandeling van Dr. Félix Rey (1867-1932). De week na het ongeval was zowel mentaal als lichamelijk kritiek voor hem. Naast veel bloedverlies kreeg hij ook
last van psychische terugvallen. Theo, die met spoed naar het zuiden was afgereisd, was ervan overtuigd dat Vincent zou overlijden, maar eind december – begin januari herstelde Vincent bijna volledig en
werd uit het ziekenhuis ontslagen.

De eerste weken van 1889 waren niet gemakkelijk voor Vincent. Na zijn herstel keerde Vincent terug in het Gele Huis en bezocht hij Dr. Rey nog een aantal keren voor onderzoeken en om zijn bandage te
vernieuwen. Ofschoon hij moed vatte uit de vooruitgang met het schilderen na zijn inzinking, bleef hij geldproblemen houden. Hij was zeer teleurgesteld toen hij hoorde dat zijn vriend Joseph Roulin
(1841-1903) een betere betrekking had aanvaard in Marseille, waar hij met zijn familie naartoe zou verhuizen. Met Roulin had Vincent een hechte vriendschap opgebouwd tijdens zijn verblijf in Arles.

Vincent was zeer productief in januari en februari, waarin hij werken als La Berceuse en de Zonnebloemen schilderde. Op 7 februari kreeg hij echter weer een inzinking, waarbij hij zich inbeeldde dat hij
vergiftigd was. Opnieuw werd hij in het ziekenhuis opgenomen voor observatie. Na een tiendaags verblijf in het ziekenhuis, keerde hij voorlopig weer terug naar het Gele Huis. "Ik hoop voorgoed." (brief 751
(577))

Juist op dit moment hadden een aantal inwoners van Arles een petitie aangeboden aan de burgemeester en de hoofdagent waarin ze hun bezwaren kenbaar maakten over het gedrag van Vincent. Dit leidde tot
een gedwongen opname in het ziekenhuis van zes weken. Het was toegestaan om onder begeleiding het ziekenhuis te verlaten om te schilderen en zijn bezittingen op te bergen. Het was een productieve, maar
een ontmoedigende periode voor hem. Net als het jaar daarvoor schilderde hij de bloeiende boomgaarden in de omgeving van Arles. Afgezien van het feit dat hij een aantal van zijn beste werken schilderde,
realiseerde hij zich dat zijn positie zeer onzeker was. Na overleg met Theo besloot hij tot een vrijwillige opname in de inrichting Saint-Paul-de-Mausole in Saint-Rémy-de-Provence. Op 8 mei verliet Van
Gogh Arles.


Opsluiting

In de inrichting stond Van Gogh onder behandeling van Dr. Théophile Zacharie Auguste Peyron (1827-95). Na Vincent onderzocht te hebben en de dossiers nog eens bekeken te hebben, was Dr. Peyron
ervan overtuigd dat zijn patiënt leed aan een vorm van epilepsie – een diagnose die tot op de dag van vandaag een van de meest aannemelijke lijkt. Ondanks de redelijke verzorging in de inrichting was Van
Gogh toch ontmoedigd door het geschreeuw van sommige andere patiënten en het slechte eten. Hij vond het deprimerend dat de patiënten overdag tot geen enkele activiteit werden gestimuleerd. Een
onderdeel van zijn behandeling bestond uit "hydro-therapie", een regelmatige onderdompeling in een groot bad met water. Ondanks dat deze "therapie" in geen enkel opzicht wreed was, gaf het ook geen
enkele positieve bijdrage aan het herstel van de psychische klachten van Vincent.

Na enkele weken bleef de toestand van Vincent stabiel en werd het hem toegestaan om het schilderen te hervatten. Het personeel was enthousiast over het herstel van Van Gogh (of tenminste, dat er geen
nieuwe inzinking kwam) en half juni schilderde Vincent zijn tegenwoordig meest bekende werk: De sterrennacht.

Van Gogh's relatieve rust duurde echter niet lang en half juli was hij weer uitgeschakeld door een nieuwe inzinking. Tijdens deze inzinking probeerde Vincent zijn eigen verf in te slikken op grond waarvan hij
werd opgesloten en geen toegang meer kreeg tot zijn schildersmateriaal. Hoewel hij snel herstelde, was hij ontmoedigd omdat hem het enige waar hij nog plezier in had, was ontnomen: schilderen. Na een
week stond Dr. Peyron het toe dat Vincent het schilderen weer hervatte. Het schilderen leek hem goed te doen en zijn gezondheid verbeterde. Terwijl Vincent gedetailleerd verslag deed in de brieven aan
Theo over zijn wisselvallige gezondheid had Theo zelf ook problemen met zijn gezondheid. Theo's gezondheid liet vaak te wensen over en hij was de eerste maanden van 1889 constant ziek geweest.

Twee maanden lang was Vincent niet in staat zijn kamer te verlaten en schreef naar zijn zus: "…omdat ik sinds mijn ziekte, in de velden zo vreselijk bevangen word door een gevoel van eenzaamheid, schuw ik
het om naar buiten te gaan…" (brief 805 (W14)). Echter een paar weken daarna overwon hij zijn angst en hervatte zijn werk. Tijdens deze periode maakte Vincent plannen voor zijn mogelijke vertrek uit de
inrichting in Saint-Rémy. Hij uitte deze gedachten aan Theo, die naar alternatieven zocht voor de medische verzorging van Vincent, maar nu dichter bij huis, nabij Parijs.

Tot het einde van 1889 bleef de gezondheidstoestand van Vincent redelijk stabiel. Intussen kwam Theo in contact met Octave Maus, de secretaris van de kunstenaarsvereniging Les XX in Brussel. Deze
kwam werken bekijken van Vincent bij Theo thuis en vroeg of er werken van Vincent op de komende tentoonstelling van Les XX aanwezig konden zijn. Vincent leek enthousiast over deze onderneming en
bleef zeer productief met het schilderen van nieuw werk. Uiteindelijk werden er zes werken van Van Gogh getoond.

Op 23 december 1889, precies een jaar na het incident met het oor, kreeg Vincent weer een zware inzinking: "…dat mijn hoofd opnieuw in de war is geraakt…"schreef hij in een brief aan Theo (835 (620)).
Het was een serieuze inzinking die zeker een week duurde, maar Vincent herstelde vrij snel en hervatte het schilderen. Vanwege zijn verblijf op een gesloten afdeling en het slechte weer richtte hij zich nu
hoofdzakelijk op het copiëren van werk van andere kunstenaars. Helaas volgden er nog meerdere inzinkingen in de eerste maanden van 1890, wat leidde tot een steeds geïsoleerder leven van Vincent.
Ironisch genoeg, juist in de periode dat de gezondheidstoestand van Vincent steeds slechter werd, kreeg hij eindelijk de eerste positieve kritieken. Dit echter maakte Vincent nog depressiever en versterkte
zijn verlangen de inrichting te verlaten en terug naar het noorden te vertrekken.

Na een aantal mogelijkheden te hebben onderzocht, vond Theo het toch het beste wanneer Vincent naar Parijs terugkeerde en zich onder behandeling zou stellen van Dr. Paul Gachet (1828-1909), een
homeopathisch therapeut in Auvers-sur-Oise, nabij Parijs. Vincent stemde met de plannen van Theo in en verliet de inrichting in Saint-Rémy om op 16 mei 1890 met de nachttrein naar Parijs te vertrekken.


"Het verdriet zal eeuwig duren . . . . "

Vincent reis naar Parijs was onbewogen en in Parijs werd hij opgehaald door Theo. Hij logeerde drie dagen bij zijn broer, zijn vrouw Johanna en hun pasgeboren zoon Vincent Willem (genoemd naar
Vincent). Ondanks dat Vincent gewend was aan het drukke leven in een stad, voelde hij zich toch wat opgejaagd en koos ervoor Parijs te verruilen voor het rustige dorp Auvers-sur-Oise.

Kort na zijn aankomst in Auvers ontmoette hij Dr. Gachet. Hoewel hij in het begin onder de indruk was van Dr. Gachet, zou hij later zijn twijfels over de bekwaamheid van de man uitspreken, waarbij hij
zover ging in zijn com-mentaar, door te zeggen, dat Gachet : "… voor mij zieker is dan ik of, laten we zeggen, net zo ziek…"(brief 877 (648)). Ondanks zijn twijfels over Dr. Gachet, lukte het Vincent een
kamer te vinden in de herberg van Arthur Gustave Ravoux en begon direct de omgeving van Auvers te schilderen.

Vincent's mening over Dr. Gachet werd wat positiever in de loop van de weken en hij werd volledig ingenomen door zijn schilderwerk. Hij voelde zich op zijn gemak in Auvers-sur-Oise, waar hij eindelijk de
vrijheid had die hem in Saint-Rémy ontnomen was. Daarnaast bracht Auvers en zijn omgeving genoeg nieuwe onderwerpen om te schilderen en te tekenen De eerste weken in Auvers waren voor Vincent
aangenaam en zonder belangrijke gebeurtenissen. Theo, Jo en de baby kwamen hem en Dr. Gachet op 8 juni in Auvers opzoeken. Ze hadden samen een aangename dag. Naar alle schijn leek Vincent zowel
mentaal als fysiek in een goede gezondheid.

De hele maand juni bleef het goed gaan met Vincent en was hij opmerkelijk productief, schilderde een paar van zijn meest bekende werken (bv. Portret van Dr. Gachet en De kerk in Auvers). Helaas
werd deze periode onderbroken door het nieuws dat zijn kleine neefje ernstig ziek was. Theo had een moeilijke tijd doorgemaakt de afgelopen maanden: onzekerheid over zijn toekomst in de kunsthandel,
voortdurende gezondheidsproblemen en dan nu de zorgen om zijn zoontje. Vincent besloot Theo en Johanna te bezoeken en nam de trein naar Parijs op 6 juli. Er is weinig bekend over dit bezoek, maar jaren
later schreef Johanna over deze dag "vol zorg en spanning". Het werd Vincent allemaal teveel en hij vertrok overhaast naar het rustige Auvers.

Gedurende de volgende drie weken bleef Vincent schilderen en, wat zijn brieven suggereren, was hij redelijk gelukkig. Hij schreef aan zijn moeder en zus: "Tegenwoordig voel ik mij kalmer dan verleden jaar
en werkelijk, de onrust in mijn hoofd is zoveel bedaard." (brief 904 (650)). Vincent werd geheel in beslag genomen door de korenvelden en vlakten rond Auvers en schilderde tot eind juli prachtige
landschappen. Voor Vincent betekende leven zich vast bijten in een productief en – indien niet gelukkig – tenminste stabiel patroon.

Hoewel er verschillende versies bestaan van de details van de gebeurtenis, zijn de feiten van 27 juli 1890 duidelijk. Op die zondagavond vertrok Vincent van Gogh met zijn ezel en schildersmateriaal naar de
korenvelden. Daar pakte hij een revolver en schoot zichzelf in de borst. Hij strompelde naar de herberg van Ravoux waar hij ineenstortte op zijn bed en ontdekt werd door de herbergier. Deze waarschuwde
de plaatselijke arts Dr. Mazery en Dr. Gachet. Er werd besloten geen poging te doen de kogel te verwijderen en Dr. Gachet schreef diezelfde avond een expresse brief naar Theo. Helaas was het privé adres
van Theo niet bekend bij Dr. Gachet zodat hij de brief naar de kunsthandel stuurde waar Theo werkte. Dit veroorzaakte echter geen serieuze vertraging en Theo arriveerde de volgende middag.

Tijdens de laatste uren van zijn leven waren Vincent en Theo voortdurend samen. Theo was verknocht aan zijn broer, omarmde hem en sprak met hem in het Nederlands. Vincent leek verzoend met zijn lot
en Theo schreef later aan zijn zus Lies: "…Hij zelf verlangde te sterven; toen ik bij hem zat en hem zei, dat wij zouden trachten hem te genezen en dat wij dan weer hoopten dat hij verder bewaard zou blijven
van die soort wanhoop, zei hij: 'La tristesse durera toujours.' ('Het verdriet zal eeuwig duren') Ik voelde wat hij daarmee zeggen wilde…". Theo, die altijd zijn grootste vriend en steun was, hield Vincent vast
toen hij zijn laatste woorden sprak: "Ik wilde dat ik zo heen kon gaan".

Vincent van Gogh overleed om 1.30 op 29 juli 1890. De katholieke kerk van Auvers weigerde een graf voor Vincent op hun begraafplaats vanwege de zelfmoord. Het nabijgelegen dorp Méry gaf echter wel
toestemming, zodat de begrafenis plaats kon vinden op 30 juli. Vincent's goede vriend, de schilder Émile Bernard, schreef een gedetailleerd verslag van de begrafenis aan Gustave-Albert Aurier:


De kist was al gesloten, ik kwam te laat om hem terug te zien, hem die zo vol verwachtingen van allerlei aard was toen ik drie jaar
geleden afscheid van hem nam . . . .

Aan de muren van de zaal waar de dode was opgebaard, waren al zijn laatste doeken gespijkerd; ze vormden als het ware een aureool
en maakten door de schittering of het genie dat er uit sprak, die door voor de kunstenaars nog verschrikkelijker. Op de baar een
eenvoudig wit laken, en verder een overvloed van bloemen, zonnebloemen, waarvan hij zoveel hield, dahlia's, overal gele bloemen. Het
was zijn lievelingskleur, als je je het herinner, symbool van het licht waarvan hij droomde in de harten zowel als in de werken.

Er vlak bij waren ook zijn ezel, zijn vouwstoeltje en zijn penselen op de grond bij de kist geplaatst.

Er kwamen veel mensen, vooral kunstenaars onder wie ik Lucien Pissarro en Lauzel herkende, de anderen zijn mij onbekend. Er
kwamen ook mensen uit de streek, die hem enigszins gekend hadden, hem een of twee maal gezien hadden en van hem hielden, omdat
hij zo goed was, zo menselijk was . . . .

Daar stonden wij verzameld rond deze kist, die een vriend verborgen hield in de grootste stilte. Ik keek naar de studies: een zeer mooi,
smartelijk blad naar Delacroix: De Heilige Maagd en Jezus. Veroordeelden die rondlopen in een hoge gevangenis, een doek naar Doré
van een verschrikkelijke kracht, als symbool van zijn einde. Was voor hem het leven niet deze gevangenis met hoge muren, zo hoog, zo
hoog…en waren deze onophoudelijk rondgaande lieden in deze kerker niet de arme kunstenaars, de arme vervloekten lopend onder de
zweep van het Lot . . . .

Om drie uur werd de kist opgetild. Het zijn de vrienden die hem naar de lijkkoets dragen. Sommige mensen in de groep beginnen te
huilen. Théodore van Gogh, die zijn broeder zeer liefhad, die hem altijd in zijn strijd voor de kunst en voor onafhankelijkheid had
ondersteund, hield niet op smartelijk te snikken . . . .

Buiten was er een verschrikkelijk hete zon, wij beklommen de heuvels van Auvers pratend over hem en de krachtige stoot voorwaarts
die hij aan de kunst heeft gegeven, de grote plannen die hij altijd in het hoofd had, het goede wat hij voor ons allen gedaan heeft.

Wij kwamen op het kerkhof, een klein kerkhof dat bezaaid is met nieuwe grafstenen. Het ligt op de heuvel die op de korenvelden
uitziet, onder de wijde blauwe hemel die hij – misschien - nog zou hebben liefgehad.

Daarna werd hij in het graf neergelaten . . . .

Hijzelf zou niet hebben kunnen huilen op dat moment. Deze dag was zozeer in zijn geest om niet te denken dat hij nog gelukkig had
kunnen zijn . . . .

Dokter Gachet (hij is een groot kunstminnaar en bezit een van de fraaiste verzamelingen van hedendaagse impressionisten, hij is zelf
een kunstenaar) wilde enkele woorden zeggen om Vincent's leven te schetsen, maar ook hij huilde, zo erg dat hij alleen maar een erg
verward afscheidswoord kan opbrengen

Hij bracht Vincent's streven in herinnering, geeft er het sublieme doel van aan en spreekt over de ontzaglijke sympathie die hij voor
hem had (terwijl hij hem pas kort kende). Het was, zei hij, een rechtschapen mens en een groot kunstenaar; hij had maar twee
doeleinden, de mensheid en de kunst. De kunst die hij boven alles nastreefde, zal hem doen voortleven.

Daarna keerden wij terug. Théodore van Gogh was gebroken door verdriet, alle aanwezigen vertrokken zeer bewogen naar het land,
anderen gingen naar het station.

Laval en ik keerden terug naar Ravoux en praatten over hem . . . .1



Theo van Gogh overleed zes maanden na Vincent. Hij werd begraven in Utrecht, maar in 1914 besloot Theo's weduwe, Johanna, het lichaam te herbegraven naast het graf van zijn broer Vincent in Auvers.
Johanna deed een verzoek om een tak klimop uit de tuin van Dr. Gachet bij de grafstenen te planten. Deze zelfde klimop bedekt de graven van Vincent en Theo tot op de dag van vandaag 
van Gogh, Vincent Willem (I493635)
 
169242 watchmaker Debaufre, John (I369777)
 
169243 watchmaker Pilkington, William (I514680)
 
169244 Watchmaker. Renwick, Robert (I221216)
 
169245 water polo champion Harris, Gail (I445145)
 
169246 Water-Schepen in Dordrecht, Troude den , leyd begraven in S. Elisabeths Cappelle ter Grooter Kerk de Wit, Ian (I641612)
 
169247 Waterbouwkundig Ingenieur Bolkestein, Ir Gerrit Johannes Jan (I654480)
 
169248 Waterklerk Hamelink, Geertrudus Adrianus (I169789)
 
169249 WATERMEYER,Gottfried Andreas B.A., A.R,S.M. Govt. Land Surveyor the Transvaal ad Cape Colony; B 19th January 1871 at Marmesbury; s of the late Gottfried Andreas Watermeyer.
Educ.at S.A. College, Cape Town, and the School of Mines, London. came to Colony 1898 and joined the Limpards Vlei Mine, Krugerdorp, as Surveyor; subsequently started his present practice in Barberton. Hobby: Shooting, Club:"Barberton" Sdd., Box 171, Barberton 
Watermeyer, Gottfried Andreas (I1384012)
 
169250 watermolenaar Romeijn, Arie (I319826)
 

      «Prev «1 ... 3381 3382 3383 3384 3385 3386 3387 3388 3389 ... 3461» Next»

Home Page |  What's New |  Most Wanted |  Surnames |  Photos |  Histories |  Documents |  Cemeteries |  Places |  Dates |  Reports |  Sources